Brommers in Vietnam

Het overweldigende van Saigon is de gelijkenis met een mierenhoop: het gekrioel. Pakweg 10 miljoen inwoners, iedereen heeft een scooter of brommer en het lijkt wel of ook iedereen daarmee de hele dag onderweg is. Denk aan de televisiebeelden van de start van een grote marathon, zo'n friemelende mensenmassa die in beweging komt. In Saigon komt volcontinue bij ieder kruispunt zo'n mensenmassa in beweging, maar dan op brommertjes.
En dan het oversteken! Het lijkt ondoenlijk maar is het zeker niet: je stapt de weg op (ja, waar dus al die brommertjes rijden) en langzaam maar gestaag, stapje voor stapje, beweeg je voorwaarts. Vooral niet stoppen of versnellen. De bestuurders kiezen, afhankelijk van jouw snelheid en positie op de weg, of ze voor of achter je langs gaan. Bussen en vrachtwagens zijn niet zo wendbaar, daar moet je wel rekening mee houden. Je weeft jezelf als een draadje door de continue stroom (6 baans breed)en aan de overkant gekomen, achteromkijkend, snap je niet dat je zojuist (levend) door die stroom gekomen bent.
Inmiddels zijn we er min of meer aan gewend en storten we ons ook per fiets in het verkeer. Natuurlijk is het in Hue niet net zo vol als in Saigon, maar de chaos is er niet minder om. En als fietser (go with the flow!) vallen weer andere dingen op.
Bijv. bij een stoplicht (alleen te vinden op grote kruisingen) mag ofwel Noord-Zuid ofwel Oost-west rijden, maar wel alle kanten op. (ik bedoel dus nix niet eerst voetgangers, dan linksaf, dan rechtdoor etc). De brede stromen verkeer rijden naar elkaar toe en in het midden roert het allemaal door elkaar. Voordat iedereen van de kruising af is mag de dwarsweg alweer rijden en die mengen zich in het midden met de restanten van de vorige groep.
Dat dat goed gaat heeft alles te maken met snappen dat "ritsen" alleen werkt als iedereen dezelfde snelheid houdt en met mentaliteit: verdraagzaam! Want niemand vindt het bijv. raar of ergert zich aan degenen die vlak langs de stoep TEGEN de stroom inrijden, bijv. omdat ze iets verderop moeten afslaan. In Amsterdam had je dan al diverse opgestoken middelvingers gezien.
Hier is alles acceptabel, je drijft mee in de flow en je ontwijkt rustig de evt obstakels (voetgangers, uitparkeerders, tegen de stroom in rijders)
Fietsen in Vietnam: makkie!

bizarre busreis

Van Dalat, hoogst gelegen plaats in Vietnam, naar Hoi An, aan de kust, ruim 15 uur rijden en we nemen de bus. Maar wel een variant die wij niet kennen: een bus vol met stapelbedjes. Visualiseer een flinke touringcar, 3 rijen stapelbedjes in de lengte: 2 rijen langs de ramen + 1 rij in het midden. Achterin de bus een "stapelbed" van 5 bedden naast elkaar over de hele breedte. In het 5-persoons bovenbed lagen wij (4 pers.) knus gecombineerd met een tanog Vietnamees opaatje, met 1-tands-glimlach en lenig als de pest.
Meteen bij vertrek ( 15.00u) gaat er een chineze vechtfilm op met nagesynchroniseerd geluid op volle sterkte. Onvoorstelbaar hoe die dikke bus zich over het bergweggetje (soms nauwelijks meer dan een karrespoor) perst. De afgronden zijn diep, maar ik zie daar weinig van want opaatje ligt naast het raam.
Wij zijn de enige toeristen in de bus en de bemanning spreekt ook geen woord engels. We doen dus maar alles na wat die vietnamezen doen. Bij een stop in the middle of nowhere bijv. gaat iedereen eruit (op sokken, je mag geen schoenen aan in de bus) en krijg je bij het uitstappen een paar slippers. Daarop hobbelen we allemaal de struiken in om te piesen. Na 2 films volgt muziek, eveneens op volle sterkte. Dit zal de hele reis zo blijven (behalve tussen 12 en 02.00, dan 2 streepjes zachter)
Ergens tussen 19.00 en 20.00, het is dan al 2 uur donker stoppen we bij een huge "restaurant" zonder muren. Bij binnenkomst wijs je iets onbestemds aan op een groot bord, je koopt 1 coupon per persoon (a 1 euro), levert die in en gaat zitten. Let wel, niemand die je dit even uitlegt he. Ook bij deze bussen-stopplaats zijn wij trouwens de enige toeristen.
twee minuten later heb je dat onbestemde eten+ soep+rijst + bekertje vaag spul (mogelijk was dat koude groene thee, beetje stoffig van smaak)
Binnen 30 min. is iedereen klaar incl wc-bezoek en gaat de reis weer verder. Uitstekend geregeld, heel efficient en lekker!
Van slapen komt niet veel (de bus toetert bij alles wat hij passeert en dat zijn veel brommers en vrachtwagens en slingert regelmatig om obstakels en gaten in de nu bredere weg) maar al met al is de reis van 15 uur comfortabeler dan de vliegreis.
De bus volgt de hoofdroute " rechtsstreeks" naar Danang, maar dat betekent niet dat je onderweg niet mag uitstappen. Iedereen wordt gewekt als de kruising met de weg van zijn of haar dorp nadert. Maatwerk dus. En precies volgens schema zijn wij, met een handjevol overgebleven Vietnamezen om 6.30u in Danang. (Alleen nog een taxi voor het laatste stukje.) Daar kan de NS nog een puntje aan zuigen :)

en toen, en toen, en toen......

Zo gaat dat altijd met een reisverslagje: toen dit, toen dat, een opsomming van bezochte highlights. Saai voor de lezer maar niet voor de reiziger. Daar gaat 'ie dan: zondag antiekmarkt.
Volgens manlief heb ik me heel toepasselijk laten afzetten door een Berlijnse jood. Maar dat was eerder andersom volgens mij, geen moment geloofde ik zijn verkooppraatjes (echt kristal, laat me niet lachen) en betaalde precies wat ik de aankoop waard vond (toevallig exact wat hij er voor vroeg). De arme man heeft het niet gemerkt, maar hij is er ingeluisd door een hebberige hollandse.
Door naar de Helmut Newton foundation. De expositie gewijd aan "de grote man himself". Op mij komt hij over als een zelfingenomen mannetje dat is geobsedeerd door vrouwelijk naakt. Maar als je kijkt voorbij de zelfverheerlijking en het opgeblazen ego van de would-be hippe quasi jonge man van middelbare leeftijd, blijven er ontegenzeggelijk práchtige foto's over. Indrukwekkend. Fascinerend. 394 foto's lang.
Na een biologisch verantwoorde snack doorgefietst naar het langste stuk overgebleven Muur. Op de kaart een overzichtelijk stukkie fietsen. Maar Berlijn is gróót en dan bedoel ik ook echt gróóóóóóót! en er zijn veel "wibautstraten", groot, breed, 4-baans en veel verkeer en dan een héél eind. En als er geen fietspad is rij je op de rijbaan, ook als dat betekent dat je links moet voorsorteren bij een stoplicht (...) maar dan toch niet eng.
Maar goed, die Muur. Dit lange stuk, 1.5 km, staat langs de Spree (de Amstel van Berlijn zeg maar). Voor de rest is de Muur grotendeels verdwenen. Een dubbele rij stenen markeert her en der de loop van de vroegere Muur.
Bizar om te zien hoe de stad doorkliefd werd, hoe buurten min of meer willekeurig in twee stukken werden gesneden om vervolgens ruim 27 jr (?) gescheiden te blijven. Als we bij ons het hof aflopen de Heinrich Heine strasse op zouden we alléén naar rechts mogen. Links stond een grenspost compleet met slagbomen en schietgrage soldaatjes. Onvoorstelbaar. Het restaurantje waar we die avond aten lag aan de "andere kant".

ich bin ein berliner

Ja, momenteel zit ik in Berlijn! Het "jaar van de korte vakanties" bevalt tot op heden uitstekend: sneeuw (weekje Zuoz) eind januari, vochtig Engels voorjaar (weekje Londen) in mei en dan nu een 1e kennismaking met de duitse cultuur, een weekje Berlijn. Terechtgekomen in ex-muur gebied in de levendige wijk Kreuzberg. Middelhoge nieuwbouw, gebouwd als een hof dus aan stille binnentuinen.
De eerste avond natuurlijk een verkenningsrondje door de wijk: zéér levendig, studentikoos, multi-culti, heel veel terrasjes, verrassend veel groen. Geen gescheiden woon en winkelstraten: de benedenverdieping is veelal in gebruik als winkeltje of eettentje (op het hof niet natuurlijk). Dat maakt een wijk levendig, óók 's avonds.
Al snel besloten om Berlijn per fiets te verkennen. Hoewel voldoende metro en buslijnen in de buurt geeft dat toch veel meer vrijheid.
Op zaterdag, dus na het huren van de fietsen, maar meteen begonnen aan onze to-do-list. Met stip op 1 stond het Hamburger Bahnhof, een museum voor hedendaagse kunst (hier: Museum für Gegenwartskunst), gevestigd in een voormalig stationsgebouw. Vanwege een onweersbuitje even blijven hangen voor een kopje thee. Daarna weer op de fiets omdat het volgens manlief (glas= halfvol) weer droog werd. En natuurlijk volledig doorweekt geraakt in de door mij (glas = halfleeg) voorspelde plensbui.
Soppend in de schoenen aangekomen bij het Rijksdaggebouw waar toen net even vrijwel geen rij stond (die bui: elk nadeel heb ze voordeel) zodat wij vlot bovenin de koepel terechtkwamen. Indrukwekkend!
's Avonds na een half haantje (nou ja, ik een 1/4 en manlief 3/4) bij een typisch Berlijns eethuis Zur Henne (elke avond stampvol)doodmoe in bed gerold. Want behalve de bovengenoemde activiteiten hebben we ook nog de beroemde (?) Häckische Höfe bezocht en instituut Kunst-Werke. Een goed gevuld dagje dus! Tschuss!

chapucera

En dan zit ik zomaar opeens in Zwitserland….. ze spreken er geen woord spaans, dus echt handig is dat niet. Want mijn andere talen zitten achter gesloten deuren in de diepe krochten van mijn hersenen. Zelfs een simpel nein, of bitte wil er niet uitkomen: ik bedenk het en hup zeg ik tóch no of gracias. Het lijkt net of ik een handicap heb, één duits woord en dan wat engels en spaans, een diarree van geluid waar geen touw aan vast te knopen is. Dus blijf ik braaf bij mein Mann, die probleemloos het woord voert. En voel me een stomme koe.
Dat wordt dan nog versterkt door het harkerige langlaufen. Het moet niet zo moeilijk zijn. Haha. Ik heb zelfs een lesje gehad aan het eind waarvan de aardige leraar, Martin, mij meewarig aankeek. Bedoeling is dat je met je lange latten in een spoor gaat staan (dat heet een loipe) en dan met een volstrekt onnatuurlijke beweging voorwaarts gaat. Maar dan ook echt voorwaarts he, RECHT vooruit met je ene been, je armen in marcheerstand mee, en dan je andere been RECHT vooruit. Een beetje glijdend, dus het lijkt op een spagaat van een ongeoefende. Au dus.
Op enig moment leek het net of ik het een beetje onder de knie kreeg. Ik bedacht dat ik het bijna een heel klein beetje leuk vond….. Mijn reisgenoten waren in de verte verdwenen en ik deed wat me ook de bedoeling leek: een beetje om me heen kijken zodat je warempel meer kan zien dan de twee witte gleuven pal voor je, en hup als een schildpad op mijn rug!! En op kunnen staan ho maar. Volledig in gevecht met die lange latten. Drama. Niet bij de eerste tegenslag opgeven, dat zeg ik ook altijd tegen mijn kids :(. Nog eens en nog eens. Warempel een tocht volbracht naar twee dorpen verderop (en lekker met het treintje terug, dat was leuk). En nu definitief vastgesteld dat dit niet voor mij bedoeld is. Ik ben gewoon een prutser (una chapucera). Maar ik vermaak me verder prima: wandelend kun je wél om je heen kijken en ook nog van de zon genieten. En eindelijk dat boek lezen. En veel zuivere berglucht opsnuiven en daardoor lekker slapen. En kijken hoe de anderen in de sneeuw ploeteren terwijl ik dat lekker niet meer hoef van mezelf. Kortom, een lekkere vakantie!

beetje dom

was ik in valencia op een van de belangrijkste dagen: de feestelijke herdenking van de overwinning op de Moren. na 500 jaar Moorse overheersing eindelijk een christen aan de macht. en dat vieren ze nog ieder jaar. een optocht met honderden verklede mensen en een paar honderd paarden.
ik had me slim opgesteld vlakbij de Torres de Serrano, de plek waar de intocht begon. ik had een plaatsje veroverd op de voorste rij, ingeperst tussen met plu's gewapende valencianen (regen voorspeld). en ik had de nieuwe camera in de aanslag. een serie foto's, vrijwel allemaal bewogen omdat ik er zo dicht opstond en in de friemelende massa ook geen positie kon kiezen. ik besloot over te stappen op het maken van filmpjes: de bediening was heel intuïtief, makkelijk zeg! het filmcameraatje op de display bevestigde de opname. dacht ik. maar helaas, niks intuïtief. bij thuiskomst bleek ik geen enkele bewegende opname te hebben. wel bewogen opnames, veel. en een enkele min of meer gelukte.
na een uur werd de tocht onderbroken en afgelast door de politie. leek me nogal overdreven, zó hard regende het nou ook weer niet. maar ook daar zat ik naast: voor ik thuis was had ik geen droge draad meer aan mn lijf.

Klasgenoten

Eén van de dingen die zo leuk is aan Spaans leren in Spanje is dat je internationale klasgenoten treft in alle soorten en maten. Hoe hoger het niveau hoe minder klasgenoten, dat wel. Mijn grammatica lessen heb ik met een pinnige Zwitserse bankemployee, die ingewikkelde beurstransacties afhandelt en een in Valencia wonende jonge Duitse die hier in haar cabrio rondscheurt en iets vaags deed bij de formule I wedstrijden. Beiden gaan in november op voor het DELE examen.
Als extra heb ik een blok conversatielessen met een gemend niveau aan klasgenoten. De eerste week zat ik bij de engelse Joan, gepensioneerd en met een appartement in volledig door Engelsen bevolkte strandplaats ten noorden van Valencia. Haar Spaans klonk héél erg engels en ze vond veel dingen “owrieblée” . Joan en de slimme Anne maakten in de tweede week plaats voor de Chinese Xianxe en de Canadese Dennis.
Xianxe is een superslimme maar wel zeer theatrale chinese student. Meestal is ze moe tijdens de conversatielessen en ligt dan met ogen dicht met haar hoofd op haar arm. Of ze peutert eens uitgebreid in haar neus waarna ze het resultaat in een zakdoekje smeert en dat op tafel neerlegt. Soms schatert ze het uit met een hinnikend geluid en veel gewapper met de armen. En al met al is ze toch vertederend grappig. Het is even wennen aan haar chinees klinkende Spaans, maar als je haar eenmaal verstaat is het boeiend om haar verhaal te horen. Ook al klapper je wel even met de oren als je haar in een discussie over de voor- en nadelen van cosmetische chirurgie hoort beweren dat het toch alleszins redelijk is als meisjes die azafata (stewardess) willen worden, hun benen moeten kunnen laten verlengen. Dat mag je ze niet ontzeggen…..
Dennis is een Frans-Canadese professor biochemie met vervroegd pensioen. Hij heeft zijn taalkennis volledig zelfstandig verworven (zelfstudie) wat bewonderenswaardig is. Maar hij heeft dus nooit Spaans gesproken, alleen een beetje tegen zichzelf voor de spiegel en dat is te merken. Hij …. praat….zo…ver…schrik…ke..lijk…..lang….zaam…. dat je tenen er krom van trekken.
De leraren zijn stuk voor stuk goed en aardig. Met heel erg spaanse namen, zoals bijv. Inma, afkorting van Inmaculada wat zoiets betekent als de maagdelijke maagd (letterlijk: onbevlekt).